EPITHALON - 25mg - MORVEX

Epithalon-ის (Epitalon) ძირითადი უპირატესობები

Epithalon ასტიმულირებს ტელომერაზას ფერმენტს, რაც იწვევს ქრომოსომების ტელომერული ბოლოების გახანგრძლივებას და უჯრედულ ახალგაზრდავებას.

პრეპარატი ახორციელებს ძლიერ ანტიოქსიდანტურ და ონკოპროტექტორულ ეფექტს.

საგრძნობლად აუმჯობესებს ძილის ხარისხს და არეგულირებს მელატონინის ბუნებრივ სეკრეციას ეპიფიზიდან (ფიჭვარ ჯირკვლიდან).

ნორმალიზებას უკეთებს ენდოკრინული, იმუნური და ნერვული სისტემების მუშაობას.

აგრძელებს სიცოცხლის ხანგრძლივობას და აფერხებს ორგანიზმის ნაადრევ დაბერებას (Anti-Aging ოქროს სტანდარტი). დოზირება და მიღების სქემა:

Epithalon (ასევე ცნობილი როგორც Epitalon) წარმოადგენს სინთეზურ ტეტრაპეპტიდს (ალანინი-გლუტამატი-ასპარტატი-გლიცინი), რომელიც შექმნილია პროფესორ ვლადიმირ ხავინსონის მიერ. იგი მოქმედებს გენეტიკურ დონეზე, არეგულირებს ცილების სინთეზს და აღადგენს უჯრედულ პოტენციალს.

• სტანდარტული კურსის დოზირება: 2–10 მგ (mg) დღეში.
  

• მიღების რეჟიმი (კლასიკური ხავინსონის პროტოკოლი):
  

  • ინექცია კეთდება 10–20 დღის განმავლობაში უწყვეტად, რის შემდეგაც კეთდება 2-3 თვიანი შესვენება.
    

  • ალტერნატიული მოკლე პროტოკოლი: 5 მგ ყოველდღე 10 დღის განმავლობაში (წელიწადში 2-ჯერ).
    

• ადმინისტრირების გზა: შეიყვანება კანქვეშ (SubQ) ან კუნთში (IM), სასურველია დილით ან დღის პირველ ნახევარში.
  

• აღდგენა (Reconstitution): ლიოფილიზებული ფხვნილი იხსნება 1–2 მლ ბაქტერიოსტატიკურ წყალში (BAC Water).
  

• შენახვა: გახსნილი პეპტიდი აუცილებლად ინახება მაცივარში (2°C – 8°C), სინათლისგან დაცულ ადგილას. ძირითადი ეფექტები:
  

  • ტელომერაზას აქტივაცია და ჰეიფლიკის ზღვარი: უჯრედების გაყოფის ლიმიტი (ჰეიფლიკის ზღვარი) პირდაპირ არის დაკავშირებული ქრომოსომების ბოლოებში არსებული ტელომერების დამოკლებასთან. Epithalon ააქტიურებს ტელომერაზას, ანელებს ტელომერების ცვეთას და ახანგრძლივებს სომატური უჯრედების სიცოცხლისუნარიანობას.
    

  • ეპიფიზის (Melatonin) რეგულაცია: ასტიმულირებს ფიჭვარი ჯირკვლის ფუნქციას, აღადგენს ორგანიზმის ცირკადულ რიტმებს და მელატონინის ადეკვატურ სეკრეციას, რაც უზრუნველყოფს ღრმა ძილსა და სტრესმედეგობას.
    

  • იმუნიტეტი და ჰომეოსტაზი: აუმჯობესებს თიმუსის (ტიმუსის ჯირკვლის) აქტივობას, ზრდის ორგანიზმის წინააღმდეგობას ინფექციებისა და ოქსიდაციური სტრესის მიმართ.